KONWENCJA WIEDEŃSKA
O ODPOWIEDZIALNOŚCI CYWILNEJ ZA SZKODĘ JĄDROWĄ
Umawiające się Strony,
uznając konieczność ustanowienia niektórych minimalnych norm dla zapewnienia ochrony finansowej w przypadku szkody powstającej w związku z pokojowym wykorzystaniem energii jądrowej,
przekonane, że konwencja o odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową będzie przyczyniać się również do rozwoju przyjaznych stosunków między narodami, niezależnie od różnic ustrojowych i społecznych,
postanowiły zawrzeć niniejszą konwencję i w związku z tym uzgodniły, co następuje:
Art. I.
1. Dla celów niniejszej konwencji:
a) "osoba" oznacza każdą osobę fizyczną, spółkę lub inną osobę prawa prywatnego lub publicznego, każdą organizację międzynarodową posiadającą osobowość prawną w świetle przepisów prawa Państwa Urządzenia, jak również jakiekolwiek państwo lub jego części składowe,
b) "obywatel Umawiającej się Strony" oznacza Umawiającą się Stronę lub jej części składowe, spółkę lub inną osobę prawa prywatnego lub publicznego, ustanowioną na terytorium Umawiającej się Strony,
c) "osoba eksploatująca", w odniesieniu do urządzenia jądrowego, oznacza osobę wyznaczoną lub uznaną przez Państwo Urządzenia za osobę eksploatującą takie urządzenie,
d) "Państwo Urządzenia", w odniesieniu do urządzenia jądrowego, oznacza Umawiającą się Stronę, na której terytorium to urządzenie jest usytuowane, a gdy nie jest ono usytuowane na terytorium żadnego państwa - Umawiającą się Stronę, która eksploatuje urządzenie jądrowe lub na podstawie upoważnienia której to urządzenie jest eksploatowane,
e) "prawo sądu właściwego" oznacza prawo sądu, który sprawuje jurysdykcję na podstawie postanowień niniejszej konwencji, wraz z przepisami prawa prywatnego międzynarodowego,
f) "paliwo jądrowe" oznacza każdy materiał, który może wytwarzać energię w drodze samopodtrzymującej się reakcji łańcuchowej rozszczepienia jądrowego,
g) "produkty lub odpady promieniotwórcze" oznaczają każdy materiał promieniotwórczy wytworzony w procesie produkcji lub wykorzystania paliwa jądrowego lub każdy materiał, który stał się promieniotwórczy przez napromieniowanie w rezultacie tego procesu, z wyłączeniem izotopów promieniotwórczych, które w wyniku ich wytwarzania osiągnęły taki końcowy stan, że mogą być wykorzystane do celów naukowych, medycznych, rolniczych, handlowych lub przemysłowych,
h) "materiał jądrowy" oznacza:
(i) paliwo jądrowe, oprócz uranu naturalnego i uranu zubożonego, mogące wytwarzać energię w drodze samopodtrzymującej się reakcji łańcuchowej rozszczepienia jądrowego poza reaktorem jądrowym, zarówno samo, jak i w połączeniu z innymi materiałami, oraz
(ii) produkty lub odpady promieniotwórcze,
i) "reaktor jądrowy" oznacza każde urządzenie zawierające paliwo jądrowe w takim stanie, w którym samopodtrzymująca się reakcja łańcuchowa rozszczepienia jądrowego może się w nim odbywać bez dodatkowego źródła neutronów,
j) "urządzenie jądrowe" oznacza:
(i) każdy reaktor jądrowy oprócz tych, które stanowią wyposażenie statków transportu morskiego i lotniczego, wykorzystywane jako źródło mocy, zarówno do ich napędu, jak również w jakimkolwiek innym celu,
(ii) każdy zakład używający paliwa jądrowego do produkcji materiału jądrowego lub każdy zakład przetwarzania materiału jądrowego, włączając w to każdy zakład przerobu wypalonego paliwa jądrowego, oraz
(iii) każde urządzenie, w którym składowany jest materiał jądrowy, oprócz składowania związanego z przewozem tego materiału,
z zastrzeżeniem, że Państwo Urządzenia może uznać poszczególne urządzenia jądrowe należące do jednej osoby eksploatującej i zlokalizowane w tym samym miejscu za jedno urządzenie jądrowe,
k) "szkoda jądrowa" oznacza:
(i) utratę życia, każde uszkodzenie ciała albo każdą stratę lub szkodę na mieniu, która wynikła lub jest skutkiem właściwości promieniotwórczych albo połączenia właściwości promieniotwórczych z trującymi, wybuchowymi lub innymi niebezpiecznymi właściwościami paliwa jądrowego albo produktów lub odpadów promieniotwórczych w urządzeniu jądrowym, jak również materiału jądrowego pochodzącego z takiego urządzenia powstałego w nim lub wprowadzonego do niego,
(ii) każdą inną stratę lub szkodę powstałą w taki sposób, jeżeli tak postanawia prawo sądu właściwego i w zakresie w nim przewidzianym, oraz
(iii) jeżeli prawo Państwa Urządzenia tak stanowi, śmierć, każde uszkodzenie ciała lub każdą szkodę na mieniu, która wynikła lub jest skutkiem innego promieniowania jonizującego emitowanego z jakiegokolwiek innego źródła promieniowania wewnątrz urządzenia jądrowego,
l) "wypadek jądrowy" oznacza każde zdarzenie lub serię zdarzeń mających tę samą przyczynę, które powodują szkodę jądrową.
2. Państwo Urządzenia może, jeżeli uzasadnia to nieznaczny rozmiar ryzyka, wyłączyć niewielkie ilości materiału jądrowego spod zakresu zastosowania niniejszej konwencji pod warunkiem, że:
a) maksymalne limity dla wyłączenia tych ilości zostały określone przez Radę Zarządzających Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej oraz
b) każde wyłączenie dokonywane przez Państwo Urządzenia mieści się w tak ustalonych limitach.
Maksymalne limity podlegają okresowym przeglądom przez Radę Zarządzających.
Art. II.
1. Osoba eksploatująca urządzenie jądrowe ponosi odpowiedzialność za szkodę jądrową, jeżeli zostanie udowodnione, że szkoda ta została spowodowana przez wypadek jądrowy:
a) w jej urządzeniu jądrowym lub
b) z udziałem materiału jądrowego pochodzącego lub powstałego w jej urządzeniu jądrowym, w odniesieniu do wypadku jądrowego, który miał miejsce:
(i) zanim, na mocy wyraźnych postanowień umowy zawartej na piśmie, odpowiedzialność za wypadek jądrowy z udziałem takiego materiału została przeniesiona na osobę eksploatującą inne urządzenie jądrowe,
(ii) przy braku takich wyraźnych postanowień - przed objęciem materiału jądrowego pieczą przez osobę eksploatującą inne urządzenie jądrowe lub
(iii) gdy zamierza się użyć takiego materiału jądrowego, w reaktorze jądrowym stanowiącym wyposażenie środka transportu, jako źródła mocy do jego napędu czy w jakimkolwiek innym celu - przed objęciem materiału jądrowego pieczą przez osobę należycie upoważnioną do eksploatacji tego reaktora, lecz
(iv) gdy materiał jądrowy zostanie wysłany do osoby na terytorium państwa nie będącego stroną niniejszej konwencji - przed wyładowaniem go ze środka transportu, którym przybył na terytorium tego państwa,
z udziałem materiału jądrowego wysłanego do jej urządzenia jądrowego w odniesieniu do wypadku jądrowego, który miał miejsce:
(i) po przejściu na nią odpowiedzialności związanej z wypadkami jądrowymi z udziałem materiału jądrowego z osoby eksploatującej inne urządzenie jądrowe, zgodnie z wyraźnym postanowieniami umowy zawartej na piśmie,
(ii) przy braku takich wyraźnych postanowień - po objęciu przez nią pieczą materiału jądrowego lub
(iii) po przejęciu przez nią pieczy nad materiałem jądrowym od osoby eksploatującej reaktor jądrowy, stanowiący wyposażenie środka transportu, w celu wykorzystania go jako źródła mocy, do jego napędu czy w jakimkolwiek innym celu, lecz
(iv) gdy materiał jądrowy zostanie wysłany za pisemną zgodą osoby eksploatującej od osoby z terytorium państwa nie będącego stroną niniejszej konwencji - tylko po załadowaniu go na środek transportu, którym ma być przewieziony z terytorium tego państwa,
z zastrzeżeniem, że jeżeli szkoda jądrowa została spowodowana wypadkiem jądrowym, który miał miejsce w urządzeniu jądrowym i z udziałem materiału jądrowego składowanego w nim w związku z przewozem tego materiału, postanowienia punktu a) niniejszego ustępu nie mają zastosowania, gdy inna osoba eksploatująca lub jakakolwiek osoba jest wyłącznie odpowiedzialna zgodnie z postanowieniami punktu b) lub c) niniejszego ustępu.
2. Państwo Urządzenia może określić w swoim ustawodawstwie warunki, jakie muszą być spełnione, aby przewoźnik materiału jądrowego lub osoba dostarczająca odpady promieniotwórcze mogła, na swój wniosek i za zgodą zainteresowanej osoby eksploatującej, być wyznaczona lub uznana za osobę eksploatującą w odniesieniu do takiego materiału jądrowego lub odpadów promieniotwórczych. W tym przypadku przewoźnik taki lub osoba uważani będą, dla celów niniejszej konwencji, za osobę eksploatującą urządzenie jądrowe położone na terytorium tego państwa.
3. a) Jeżeli szkoda jądrowa pociąga za sobą odpowiedzialność więcej niż jednej osoby eksploatującej, zainteresowane osoby eksploatujące odpowiadają solidarnie, jeśli szkody przypisanej każdej z nich nie da się w sposób rozsądny rozdzielić.
b) Jeżeli wypadek jądrowy ma miejsce w czasie przewozu materiału jądrowego - w jednym i tym samym środku transportu albo w czasie składowania tego materiału związanego z przewozem w jednym i tym samym urządzeniu jądrowym - i wyrządza szkodę jądrową, która pociąga za sobą odpowiedzialność więcej niż jednej osoby eksploatującej, całkowita odpowiedzialność nie powinna przekroczyć najwyższej kwoty dającej się zastosować w odniesieniu do każdej z nich, zgodnie z postanowieniami artykułu V.
c) W żadnym przypadku wymienionym w punkcie a) i b) niniejszego ustępu odpowiedzialność każdej osoby eksploatującej nie powinna przekroczyć kwoty dającej się zastosować w odniesieniu do niej, zgodnie z postanowieniami artykułu V.
4. Z zastrzeżeniem postanowień ustępu 3 niniejszego artykułu, gdy poszczególne urządzenia jądrowe jednej i tej samej osoby eksploatującej biorą udział w jednym wypadku jądrowym, osoba ta ponosić będzie odpowiedzialność w odniesieniu do każdego przedmiotowego urządzenia jądrowego do wysokości kwoty dającej się zastosować w stosunku do niej, zgodnie z postanowieniami artykułu V.
5. Z wyjątkiem przypadku, gdy niniejsza konwencja stanowi inaczej, żadna osoba inna niż osoba eksploatująca nie ponosi odpowiedzialności za szkodę jądrową. Nie narusza to jednak możliwości stosowania jakiejkolwiek międzynarodowej konwencji w dziedzinie przewozu, obowiązującej lub otwartej do podpisania, ratyfikacji lub przystąpienia w dniu, w którym niniejsza konwencja została otwarta do podpisania.
6. Żadna osoba nie ponosi odpowiedzialności za jakąkolwiek stratę lub szkodę, która zgodnie z punktem k) ustępu 1 artykułu I nie jest szkodą jądrową, lecz która mogłaby być włączona jako taka szkoda, zgodnie z punktem k) (ii) tego ustępu.
7. Powództwo bezpośrednie może być kierowane przeciwko osobie dostarczającej zabezpieczenia finansowego zgodnie z postanowieniami artykułu VII, jeżeli prawo sądu właściwego tak przewiduje.
Art. III.
Osoba eksploatująca odpowiedzialna, zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji, powinna dostarczyć przewoźnikowi świadectwo wydane przez ubezpieczyciela lub w jego imieniu albo przez innego poręczyciela dostarczającego zabezpieczenia finansowego, zgodnie z postanowieniami artykułu VII. Świadectwo takie powinno stwierdzać nazwę i adres osoby eksploatującej oraz kwotę, rodzaj i okres ważności zabezpieczenia, a stwierdzenia te nie mogą być kwestionowane przez osobę, która wydała świadectwo lub w której imieniu zostało ono wydane. Świadectwo takie powinno również określać materiał jądrowy, do którego zabezpieczenie ma zastosowanie, oraz powinno zawierać oświadczenie kompetentnego organu państwowego Państwa Urządzenia stwierdzające, iż wymieniona osoba jest osobą eksploatującą w rozumieniu niniejszej konwencji.
Art. IV.
1. Odpowiedzialność osoby eksploatującej za szkodę jądrową jest, w rozumieniu niniejszej konwencji, odpowiedzialnością absolutną.
2. Jeżeli osoba eksploatująca udowodni, że szkoda wynikła całkowicie lub częściowo na skutek rażącego zaniedbania osoby, która doznała szkody, albo na skutek działania lub zaniechania tej osoby, popełnionego z zamiarem wyrządzenia szkody, właściwy sąd może, o ile jego prawo tak przewiduje, zwolnić całkowicie lub częściowo osobę eksploatującą z obowiązku zapłaty odszkodowania w zakresie szkody doznanej przez osobę poszkodowaną.
3. a) Na podstawie postanowień niniejszej konwencji nie można przypisać osobie eksploatującej odpowiedzialności za szkodę jądrową spowodowaną wypadkiem jądrowym mającym miejsce bezpośrednio w wyniku konfliktu zbrojnego, działań wojennych, wojny domowej lub powstania.
b) Z wyjątkiem sytuacji, gdy prawo Państwa Urządzenia stanowi inaczej, osoba eksploatująca nie ponosi odpowiedzialności za szkodę jądrową spowodowaną wypadkiem jądrowym mającym miejsce bezpośrednio w wyniku poważnej katastrofy naturalnej o wyjątkowym charakterze.
4. Jeżeli zarówno szkoda jądrowa, jak i szkoda inna niż szkoda jądrowa zostały spowodowane przez wypadek jądrowy albo łącznie przez wypadek jądrowy i jedno lub większą liczbę innych zdarzeń, ta szkoda inna niż szkoda jądrowa będzie dla celów niniejszej konwencji uważana za szkodę jądrową spowodowaną przez wypadek jądrowy w zakresie, w jakim nie można jej rozsądnie oddzielić od szkody jądrowej. Jeżeli jednak szkoda została spowodowana łącznie przez wypadek jądrowy objęty postanowieniami niniejszej konwencji i przez emisję promieniowania jonizującego nie objętego tymi postanowieniami, żadne postanowienia niniejszej konwencji nie ograniczają lub w inny sposób nie naruszają odpowiedzialności jakiejkolwiek osoby, która może ponosić odpowiedzialność w związku z taką emisją promieniowania jonizującego, zarówno co do osoby, która doznała szkody jądrowej, jak i co do sposobu regresu lub współudziału.
5. Osoba eksploatująca nie ponosi, na podstawie niniejszej konwencji, odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną:
a) w samym urządzeniu jądrowym lub w każdej rzeczy na terenie tego urządzenia, która jest lub ma być używana w związku z tym urządzeniem, lub
b) w środkach transportu, w których przedmiotowy materiał jądrowy znajdował się w czasie wypadku jądrowego.
6. Państwo Urządzenia może określić w swoim ustawodawstwie, że punkt b) ustępu 5 niniejszego artykułu nie ma zastosowania, z zastrzeżeniem, że w żadnym przypadku odpowiedzialność osoby eksploatującej - w odniesieniu do szkody jądrowej innej niż szkoda jądrowa spowodowana w środkach transportu - nie może być ograniczona poniżej 5 milionów dolarów USA za każdy poszczególny wypadek jądrowy.
7. Żadne postanowienie niniejszej konwencji nie dotyczy:
a) odpowiedzialności osoby fizycznej za szkodę jądrową, za którą osoba eksploatująca, na mocy postanowień ustępu 3 lub 5 niniejszego artykułu, nie ponosi odpowiedzialności na podstawie niniejszej konwencji i którą to szkodę ta osoba fizyczna spowodowała działaniem lub zaniechaniem, popełnionymi z zamiarem spowodowania szkody lub
b) odpowiedzialności osoby fizycznej poza zakresem niniejszej konwencji za szkodę jądrową, za którą nie ponosi ona, na mocy punktu b) ustępu 5 niniejszego artykułu, odpowiedzialności na podstawie niniejszej konwencji.
Art. V.
1. Odpowiedzialność osoby eksploatującej może być ograniczona przez Państwo Urządzenia do kwoty nie niższej niż 5 milionów dolarów USA w odniesieniu do każdego poszczególnego wypadku jądrowego.
2. Jakiekolwiek ograniczenia odpowiedzialności, które mogą być ustalone zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu, nie powinny obejmować ani odsetek, ani kosztów zasądzonych przez sąd w postępowaniu o odszkodowanie za szkodę jądrową.
3. Dolar USA, wymieniony w niniejszej konwencji. jest jednostką przeliczeniową równoważną wartości dolara USA według kursu złota z 29 kwietnia 1963 r., wynoszącego 35 dolarów USA za jedną uncję czystego złota.
4. Kwota wymieniona w ustępie 6 artykułu IV i w ustępie 1 niniejszego artykułu może być zamieniona na walutę narodową w liczbach zaokrąglonych.
Art. VI.
1. Prawo do odszkodowania wygasa na podstawie niniejszej konwencji, jeżeli powództwo nie zostanie wytoczone w ciągu dziesięciu lat od daty wypadku jądrowego. Jeżeli jednak na podstawie prawa Państwa Urządzenia odpowiedzialność osoby eksploatującej ma pokrycie w ubezpieczeniu lub w innym zabezpieczeniu finansowym albo w funduszach państwowych przez okres dłuższy niż lat dziesięć, prawo sądu właściwego może stanowić, że prawo do odszkodowania od osoby eksploatującej wygaśnie tylko po upływie okresu, który może być dłuższy niż lat dziesięć, lecz który nie może być dłuższy od okresu, w którym jej odpowiedzialność jest w ten sposób zabezpieczona na podstawie prawa Państwa Urządzenia. Takie rozszerzenie terminu przedawnienia w niniejszej konwencji w żadnym przypadku nie narusza prawa do odszkodowania jakiejkolwiek osoby, która przed upływem wskazanego wyżej okresu dziesięciu lat wytoczyła przeciwko osobie eksploatującej powództwo z tytułu utraty życia lub uszkodzenia ciała.
2. Jeżeli szkoda jądrowa została spowodowana przez wypadek jądrowy z udziałem materiału jądrowego, który w czasie wypadku został skradziony, zagubiony, wyrzucony lub porzucony, okres ustalony zgodnie z postanowieniami ustępu 1 niniejszego artykułu będzie liczony od dnia zaistnienia tego wypadku jądrowego; okres ten jednak w żadnym przypadku nie może przekroczyć lat dwudziestu od dnia kradzieży, zagubienia, wyrzucenia lub porzucenia materiału jądrowego.
3. Prawo sądu właściwego może ustanowić okres przedawnienia lub termin zawity nie krótszy niż trzy lata od dnia, w którym osoba poszkodowana dowiedziała się lub powinna się była dowiedzieć o szkodzie i o osobie eksploatującej, odpowiedzialnej za tę szkodę, pod warunkiem że okres ustanowiony zgodnie z postanowieniami ustępu 1 i 2 niniejszego artykułu nie zostanie rozszerzony.
4. Jeżeli prawo sądu właściwego nie stanowi inaczej, każda osoba, która występuje z roszczeniem w związku ze szkodą jądrową i która wytoczy powództwo o odszkodowanie w terminie zgodnym z postanowieniami niniejszego artykułu, może zmienić swoje roszczenie z uwagi na każde zwiększenie szkody, nawet po upływie tego okresu, pod warunkiem jednak, że nie zostało wydane prawomocne orzeczenie w sprawie.
5. W wypadku gdy zgodnie z postanowieniami punktu b) ustępu 3 artykułu XI zostanie uzgodniona jurysdykcja i wniosek zostanie złożony w ciągu okresu mającego zastosowanie zgodnie z postanowieniami niniejszego artykułu, w którejkolwiek z Umawiających się Stron uprawnionych do określenia jurysdykcji, lecz okres pozostający po takim określeniu jest krótszy niż sześć miesięcy, termin, w którym można wytoczyć powództwo, będzie wynosił sześć miesięcy, licząc od dnia tego określenia.
Art. VII.
1. Osoba eksploatująca powinna posiadać ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe pokrywające jej odpowiedzialność za szkodę jądrową w takiej wysokości, takiego rodzaju i na takich warunkach, jakie określi Państwo Urządzenia. Państwo Urządzenia zapewni pokrycie roszczeń odszkodowawczych za szkodę jądrową, skierowanych przeciwko osobie eksploatującej, dostarczając niezbędnych funduszy w zakresie, w jakim wysokość ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia finansowego jest niewystarczająca na zaspokojenie tych roszczeń, lecz nie wyższa od granicy, w wypadku jej ustalenia, zgodnie z postanowieniami artykułu V.
2. Żadne postanowienia ustępu 1 niniejszego artykułu nie wymagają od Umawiającej się Strony lub jej części składowych, takich jak stany lub republiki, posiadania ubezpieczenia lub innego zabezpieczenia finansowego na pokrycie ich odpowiedzialności jako osób eksploatujących.
3. Fundusze pochodzące z ubezpieczenia, innych form zabezpieczenia finansowego lub dostarczone przez Państwo Urządzenia, zgodnie z postanowieniami ustępu 1 niniejszego artykułu, będą przeznaczone wyłącznie na odszkodowanie należne na podstawie postanowień niniejszej konwencji.
4. Żaden ubezpieczyciel ani poręczyciel finansowy nie może zawiesić lub anulować ubezpieczenia albo innego zabezpieczenia finansowego przewidzianego w postanowieniach ustępu 1 niniejszego artykułu bez uprzedniego dwumiesięcznego zawiadomienia na piśmie właściwej władzy państwowej albo - jeśli to ubezpieczenie lub inne zabezpieczenie finansowe odnosi się do przewozu materiału jądrowego - w ciągu trwania danego przewozu.
Art. VIII.
Z zastrzeżeniem postanowień niniejszej konwencji, charakter, forma i zakres odszkodowania, jak również jego właściwy podział, będą regulowane przez prawo sądu właściwego.
Art. IX.
1. Jeżeli przepisy dotyczące społecznych lub państwowych ubezpieczeń zdrowotnych, ubezpieczeń społecznych, zabezpieczeń społecznych, odszkodowań pracowniczych lub systemu odszkodowań z tytułu chorób zawodowych obejmują odszkodowanie za szkodę jądrową, prawa uprawnionych w ramach tych systemów do uzyskania odszkodowania na podstawie postanowień niniejszej konwencji i praw regresu przeciwko odpowiedzialnej osobie eksploatującej zostaną, z zastrzeżeniem postanowień niniejszej konwencji, określone przez prawo Umawiającej się Strony, w której systemy takie zostały ustanowione, lub przez regulacje prawne organizacji międzynarodowej, która ustanowiła takie systemy.
2. a) Jeżeli osoba będąca obywatelem Umawiającej się Strony, inna niż osoba eksploatująca, zapłaci odszkodowanie za szkodę jądrową na podstawie postanowień umowy międzynarodowej lub na podstawie przepisów prawa państwa nie będącego stroną niniejszej konwencji, to osoba taka, na podstawie postanowień niniejszej konwencji, nabywa - przez podstawienie - prawa osoby w ten sposób zaspokojonej w swoich żądaniach do wysokości zapłaconej kwoty. Żadna osoba nie może tą drogą nabyć prawa w zakresie, w jakim osoba eksploatująca posiada, na podstawie postanowień niniejszej konwencji, prawo regresu wobec tej osoby.
b) Żadne postanowienia niniejszej konwencji nie wykluczają możliwości, aby osoba eksploatująca, która zapłaciła odszkodowanie za szkodę jądrową ze środków spoza funduszy uzyskanych zgodnie z postanowieniami ustępu 1 artykułu VII, dochodziła, zgodnie z tymi postanowieniami, od osoby dostarczającej zabezpieczenia finansowego albo od Państwa Urządzenia, zwrotu kwoty, którą osoba w ten sposób zaspokojona w swoich żądaniach uzyskałaby na podstawie postanowień niniejszej konwencji, do wysokości zapłaconej kwoty.
Art. X.
Osoba eksploatująca posiada prawo regresu tylko:
a) jeżeli jest to wyraźnie przewidziane przez umowę zawartą na piśmie lub
b) jeżeli wypadek jądrowy zaistniał w wyniku działania lub zaniechania, popełnionych z zamiarem wyrządzenia szkody; prawo to przysługuje wobec osoby fizycznej, która z takim zamiarem działała lub zaniechała działania.
Art. XI.
1. Z wyjątkiem przypadku, gdy postanowienia niniejszego artykułu stanowią inaczej, jurysdykcja w sprawach określonych w postanowieniach artykułu II przysługuje tylko sądom Umawiającej się Strony, na której terytorium wypadek jądrowy miał miejsce.
2. Jeżeli wypadek jądrowy miał miejsce poza terytorium Umawiającej się Strony lub jeżeli miejsca zaistnienia wypadku jądrowego nie można w sposób pewny ustalić, jurysdykcja w tych sprawach przysługuje sądom Państwa Urządzenia osoby eksploatującej, ponoszącej odpowiedzialność.
3. Jeżeli na podstawie postanowień ustępu 1 lub 2 niniejszego artykułu jurysdykcja przysługiwałaby sądom więcej niż jednej Umawiającej się Strony, jurysdykcja ta przysługuje:
a) jeżeli wypadek jądrowy miał miejsce częściowo poza terytorium Umawiającej się Strony i częściowo na terytorium jednej Umawiającej się Strony - sądom tej ostatniej oraz
b) w pozostałych przypadkach - sądom tej Umawiającej się Strony, która zostanie określona w drodze porozumienia między Umawiającymi się Stronami, których sądy byłyby właściwe rozstrzygać w takich sprawach na podstawie postanowień ustępu 1 lub 2 niniejszego artykułu.
Art. XII.
1. Orzeczenie prawomocne wydane przez sąd, któremu zgodnie z postanowieniami artykułu XI przysługuje jurysdykcja, powinno być uznane na terytorium każdej innej Umawiającej się Strony, z wyjątkiem przypadku:
a) gdy orzeczenie uzyskano przez oszustwo,
b) gdy stronie, przeciwko której orzeczenie zostało wydane, nie dano należytej możliwości przedstawienia swojego stanowiska lub
c) gdy orzeczenie jest sprzeczne z polityką państwową Umawiającej się Strony, na której terytorium ma nastąpić uznanie tego orzeczenia, albo gdy orzeczenie jest niezgodne z podstawowymi zasadami sprawiedliwości.
2. Orzeczenie prawomocne i uznane, po przedstawieniu go do wykonania zgodnie z formalnymi wymogami określonymi przez prawo Umawiającej się Strony, w którym występuje się o egzekucję roszczenia, będzie wykonane tak samo, jak orzeczenie sądu tej Umawiającej się Strony.
3. Roszczenie, co do którego wydano orzeczenie, nie może być przedmiotem dalszego postępowania.
Art. XIII.
Niniejsza konwencja i stosowane na jej podstawie prawo wewnętrzne powinny być stosowane bez jakiejkolwiek dyskryminacji z uwagi na obywatelstwo, miejsce zamieszkania lub pobytu.
Art. XIV.
Przed sądami właściwymi, zgodnie z postanowieniami artykułu XI, nie można powoływać się, z wyjątkiem środków egzekucyjnych, na immunitety jurysdykcyjne wynikające z prawa wewnętrznego lub prawa międzynarodowego.
Art. XV.
Umawiające się Strony podejmą właściwe środki w celu zapewnienia, aby odszkodowanie za szkodę jądrową, odsetki i koszty zasądzone przez sąd w związku ze szkodą, ubezpieczenie i premie reasekuracyjne oraz fundusze uzyskane w drodze ubezpieczenia, reasekuracji lub inne zabezpieczenie finansowe albo fundusze dostarczone przez Państwo Urządzenia, zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji, były swobodnie przekazywane w walucie Umawiającej się Strony, na której terytorium szkoda została wyrządzona, oraz Umawiającej się Strony, na której terytorium wierzyciel ma swoją stałą siedzibę, a w zakresie ubezpieczenia lub premii reasekuracyjnej i płatności - w walucie określonej w umowie ubezpieczeniowej lub reasekuracyjnej.
Art. XVI.
Żadna osoba nie będzie uprawniona do uzyskania odszkodowania na podstawie niniejszej konwencji w zakresie, w którym uzyskała odszkodowanie za tę samą szkodę jądrową na podstawie innej konwencji międzynarodowej o odpowiedzialności cywilnej w dziedzinie energii jądrowej.
Art. XVII.
Żadne postanowienie niniejszej konwencji nie narusza możliwości stosowania między jej stronami jakichkolwiek obowiązujących porozumień lub konwencji międzynarodowych o odpowiedzialności w dziedzinie energii jądrowej, jak też takich porozumień lub konwencji otwartych do podpisania, ratyfikacji lub przystąpienia w dniu, w którym niniejsza konwencja została otwarta do podpisania.
Art. XVIII.
Niniejsza konwencja nie będzie interpretowana jako naruszająca prawa Umawiającej się Strony w związku ze szkodą jądrową, jeżeli takie istnieją na podstawie ogólnych norm prawa międzynarodowego publicznego.
Art. XIX.
1. Każda Umawiająca się Strona zawierająca porozumienie zgodnie z postanowieniami punktu b) ustępu 3 artykułu XI powinna niezwłocznie dostarczyć Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej kopię tego porozumienia dla informacji i rozpowszechnienia go wśród innych Umawiających się Stron.
2. Umawiające się Strony dostarczą Dyrektorowi Generalnemu odpisy ich odnośnych ustaw i innych przepisów prawnych dotyczących spraw objętych zakresem niniejszej konwencji dla informacji i rozpowszechnienia ich wśród innych Umawiających się Stron.
Art. XX.
Niezależnie od wygaśnięcia niniejszej konwencji w stosunku do jakiejkolwiek Umawiającej się Strony bądź w drodze jej wygaśnięcia zgodnie z postanowieniami artykułu XXV, bądź jej wypowiedzenia zgodnie z postanowieniami artykułu XXVI, postanowienia niniejszej konwencji będą nadal stosowane w odniesieniu do jakiejkolwiek szkody jądrowej spowodowanej przez wypadek jądrowy, który miał miejsce przed wygaśnięciem niniejszej konwencji.
Art. XXI.
Niniejsza konwencja zostanie otwarta do podpisania dla państw reprezentowanych na międzynarodowej konferencji w sprawie odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową, jaka odbywała się w Wiedniu od 29 kwietnia do 19 maja 1963 r.
Art. XXII.
Niniejsza konwencja podlega ratyfikacji, a dokumenty ratyfikacyjne zostaną złożone do depozytu Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.
Art. XXIII.
Niniejsza konwencja wejdzie w życie
(1)
w trzy miesiące po złożeniu piątego dokumentu ratyfikacyjnego, a w stosunku do każdego państwa, które ratyfikuje ją później - w trzy miesiące po złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego przez to państwo.
Art. XXIV.
1. Wszystkie państwa członkowskie Organizacji Narodów Zjednoczonych lub jakiejkolwiek organizacji wyspecjalizowanej albo Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, nie reprezentowane na międzynarodowej konferencji w sprawie odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową, jaka odbywała się w Wiedniu od 29 kwietnia do 19 maja 1963 r., mogą przystąpić do niniejszej konwencji.
2. Dokumenty przystąpienia zostaną złożone do depozytu Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.
3. W stosunku do państwa przystępującego niniejsza konwencja wejdzie w życie
(2)
w trzy miesiące po dniu złożenia jego dokumentu przystąpienia, lecz nie przed dniem wejścia w życie
(3)
niniejszej konwencji, zgodnie z postanowieniami artykułu XXIII.
Art. XXV.
1. Niniejsza konwencja pozostanie w mocy przez okres dziesięciu lat od dnia jej wejścia w życie. Każda Umawiająca się Strona może przed upływem tego okresu wypowiedzieć jej stosowanie w stosunku do siebie z końcem tego okresu dziesięciu lat, w drodze uprzedniej co najmniej dwunastomiesięcznej notyfikacji skierowanej do Dyrektora Generalnego Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.
2. Po upływie dziesięciu lat niniejsza konwencja będzie obowiązywać przez dalszy okres pięciu lat w stosunku do Umawiających się Stron, które nie wypowiedzą jej stosowania zgodnie z postanowieniami ustępu 1 niniejszego artykułu, a po upływie tego terminu przez kolejne okresy pięcioletnie, w każdym z nich w stosunku do tych Umawiających się Stron, które nie wypowiedziały jej stosowania z końcem jednego z terminów, w drodze uprzedniej co najmniej dwunastomiesięcznej notyfikacji skierowanej do Dyrektora Generalnego Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.
Art. XXVI.
1. Dyrektor Generalny Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej zwoła konferencję w celu rozważenia rewizji niniejszej konwencji w jakimkolwiek czasie po upływie okresu pięciu lat od dnia jej wejścia w życie
(4),
jeżeli jedna trzecia ogólnej liczby Umawiających się Stron zgłosi taki wniosek.
2. Każda Umawiająca się Strona może wypowiedzieć niniejszą konwencję w drodze notyfikacji skierowanej do Dyrektora Generalnego Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej w ciągu dwunastu miesięcy po pierwszej konferencji w sprawie rewizji, zwołanej zgodnie z postanowieniami ustępu 1 niniejszego artykułu.
3. Wypowiedzenie nabiera mocy po upływie roku od dnia przekazania takiej notyfikacji Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej.
Art. XXVII.
Dyrektor Generalny Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej będzie informował państwa zaproszone na międzynarodową konferencję w sprawie odpowiedzialności cywilnej za szkodę jądrową, jaka odbywała się w Wiedniu od 29 kwietnia do 19 maja 1963 r., oraz państwa, które przystąpiły do niniejszej konwencji:
a) o podpisach i dokumentach ratyfikacyjnych oraz dokumentach przystąpienia, otrzymanych zgodnie z postanowieniami artykułów XX, XXII i XXIV;
b) o dniu, w którym niniejsza konwencja wejdzie w życie, zgodnie z postanowieniami artykułu XXIII;
c) o notyfikacjach dotyczących wypowiedzenia i wygaśnięcia konwencji, zgodnie z postanowieniami artykułów XXV i XXVI;
d) o wnioskach o zwołanie konferencji w sprawie rewizji niniejszej konwencji, zgodnie z postanowieniami artykułu XXVI.
Art. XXVIII.
Niniejsza konwencja zostanie zarejestrowana przez Dyrektora Generalnego Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, zgodnie z postanowieniami artykułu 102 Karty Narodów Zjednoczonych.
Art. XXIX.
Oryginał niniejszej konwencji, którego teksty: angielski, francuski, rosyjski i hiszpański są jednakowo autentyczne, zostanie złożony do depozytu Dyrektorowi Generalnemu Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej, który wyda poświadczone odpisy.
Na dowód czego niżej podpisani pełnomocnicy, należycie w tym celu upoważnieni, podpisali niniejszą konwencję.
Sporządzono w Wiedniu dnia dwudziestego pierwszego maja tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego trzeciego roku.
(1), (3), (4)
Konwencja weszła w życie dnia 12 listopada 1977 r.
(2)
Konwencja weszła w życie w stosunku do Rzeczypospolitej Polskiej dnia 23 kwietnia 1990 r.